Wat Esmee Denters te maken heeft met democratie.

Terug naar de InfoRevolution: wat kan de aanhoudend groeiende stroom informatie die we over ons heen krijgen en het gemak waarmee informatie kan worden verspreid nog meer voor ons doen? Wat zijn nog meer veranderingen die door deze ontwikkeling kunnen plaatsvinden?

Hierover nadenkend, kwam ik op nog een belangrijk voordeel. Dit voordeel slaat in mindere mate op Nederland, maar des te meer op een land als Amerika, en andere landen met verkiezingen waarbij veel geld gemoeid is. Als je kijkt naar Amerikaanse verkiezingen bijvoorbeeld, dan kun je wel stellen dat voor een geslaagde campagne en dus een kans om te winnen je als kandidaat aardig wat geld nodig hebt. Stel dus, je bent een jongeman- of vrouw vol idealen en ideeën en je wil die in de praktijk brengen door een bepaald ambt te bekleden. Om dat te bereiken moet je gekozen worden, en zul je dus campagne moeten voeren. Hoe kom je aan dat geld?

A light heart

Dit gaat in zijn geheel even niet over de informatierevolutie, maar heeft me vandaag bezig gehouden en is wel het lezen waard. Ik heb vandaag een lang gesprek met iemand gehad over een periode in het leven van die persoon, waarin hij ineens een heftige realisatie had. Bijna iedereen heeft wel zo’n moment in zijn leven: het moment dat je je realiseert dat ‘het allemaal niets uitmaakt’. Het moment waarop je denkt ‘’wat maakt het eigenlijk uit wat ik doe, alles wat ik doe in mijn leven zal uiteindelijk verdwijnen als sneeuw in de zon, wat verandert het? wat voor betekenis heeft het?’. Het antwoord is: geen.

Purpose?

Verder ingaand op vorige post over Coen Simon en de schaduwkant van de kracht van de informatie, hier even een stukje dat ik een tijdje geleden heb geschreven over hetzelfde onderwerp. Ik heb het in het Engels geschreven, maar dat moet geen probleem zijn voor jullie goed-opgeleide, Amerikaanse-film-kijkende, Engelstalige-muziek-luisterende inwoners van onze Global Village. De foto is gemaakt in het Vondelpark en een verbeelding van de ‘magie van het leven’ waar ik het in dit stukje over heb.

En toen wisten we alles.

Ik hoorde vandaag voor het eerst over filosoof Coen Simon, die een boek heeft geschreven waarin hij pleit voor meer oppervlakkigheid. Daarmee bedoelt hij niet oppervlakkigheid op de manier waarop je het zou gebruiken om een Uggsmeisje in de trein mee te beschrijven, maar op een meer letterlijke manier, ‘je aan de oppervlakte houden’. Hij vind dat we ons meer aan de oppervlakte moeten houden op het gebied van kennis. Zijn boek heet ‘’En toen wisten we alles’’. Ik heb het nog niet gelezen maar ik krijg het binnenkort van iemand te leen en ik ben er erg benieuwd naar. Ik ben het namelijk, als ik het onderwerp van zijn pleidooi zo een beetje globaal hoor, helemaal met hem eens.

I’d like to think so

Een paar maanden geleden schreef ik dit stuk over overheden die vanuit eigenbelang opereren en eventuele verandering op dat gebied door de komst van de informatierevolutie:

De Teloorgang van het Eigenbelang door Toenemende Sociale Druk op Overheden. (Het is niet geschreven als blogpost maar als nieuwsanalyse en daarom een tikkeltje langer dan wat een blog volgens De Regels van het Bloggen mag zijn, maar wel de moeite waard om te lezen! En jij hoort niet bij die groep mensen die zijn aandacht wel drie kwartier bij ‘Oh Oh Cherso’ kan houden maar niet langer dan 300 woorden achter elkaar kan lezen, toch?)

De teloorgang van het eigenbelang door toenemende sociale druk op overheden

”Responsibility to Protect?”, geschreven in winter 2010.

 In september 2005, tijdens de VN-wereldtop, aanvaardden 170 landen de zogenaamde R2P-doctrine, waarin R2P staat voor ‘Responsiblity to Protect’. Deze doctrine legt de plicht vast van de internationale gemeenschap om burgers over de hele wereld te beschermen voor genocide, oorlogsmisdaden, misdaden tegen de mensheid en etnische zuivering , als de overheid van het betreffende land dit ofwel niet kan, ofwel hier niet bereid toe is. Dit was een grote stap voor de internationale gemeenschap, gezien het feit dat voorheen het behouden van de soevereiniteit van landen een groot uitgangspunt was in het behoud van de internationale veiligheid.

 Maar, wat een veelbelovende ontwikkeling leek te zijn voor burgers in mensenrechtenschendende regimes over de hele wereld, lijkt in de praktijk echter te vervallen in slechts gesprekken en discussies, waarbij werkelijke actie ontbreekt. Waarom?

The Message, Not The Messengers

Hippies en Hypocrieten dus, daar op het plein. Dat is zo’n beetje de consensus, als ik afga op de media en de gemiddelde reactie op Facebook. Begrijpelijk, en ook niet geheel onwaar als je het mij vraagt. Er lopen ook verstokte hippies rond die al jaren proberen om de wereld te veranderen op allerlei omslachtige manieren. Er lopen ook studenten rond die met Iphones foto’s van elkaar maken voor op Facebook, ter illustratie van de maatschappelijke betrokkenheid van hun online personality.  En er lopen ook zeker mensen rond die niet zo goed weten waar het allemaal om draait, maar zo’n demonstratie wel spannend vonden.

Maar wat ik niet begrijp, is dat dat het enige is waar het over lijkt te gaan. De mensen die er staan, en de vraag of zij wel allemaal het volledige recht hebben om daar te staan. Iedereen heeft het over de boodschappers, en de boodschap lijkt in dat hele verhaal een beetje zoek. Want waar gaat die demonstratie nou eigenlijk over? Heeft iemand dat goed begrepen?